خسته از نبودن تو پرم از خاطره هامون

بگو یادته هنوزم قصه هامون زیر بارون

باتو پر بودم از آواز بی تو خالی از ترانه

بیا تا آروم بگیرن گریه های بی بهانه

آخرین عشق همیشه بهترین هم پرسه ی من

کم کن این فاصله هارو بغض دیوارارو بشکن

منو جانزار تو گریه سایه بنداز رو وجودم

من که توی هر دقیقه هرجا بودم با تو بودم

رفتی اما تا همیشه عطر دستای تو اینجاست

اگر بر نگردی بازم عاشقت همیشه تنهاست

هنوزم تنها ترینم توی قصه زمونه

کاشکی که ردپای عشقم روی جاده ها بمونه

با صدای خشک وتشنه خوندم ازموجای دریا

جون گرفت حس قشنگی توتن خشک درختا

بال پروازی نداشتم اماازپرنده خوندم

توی بازی صداقت همیشه برنده موندم

همه جاطرح قفس بودکه من آسمون کشیدم

روی بال هر ترانه به ستارهارسیدم

به امیدلحضه عشق به امیدروزپرواز

به امیداینکه بشکنه بغزهرآواز

پشت میله ها نبایدیادمون بره پریدن

واکنیم پنجره ها روواسه آسمون دیدن.

   دلم برای کسی تنگ است

                                  دلم برای کسی تنگ است

                           که همچو کودک معصومی دلش برای دلم می سوخت

                                                   و مهربانی را نثار من می کرد.

    دلم برای کسی تنگ است

                  که تا شمال ترین شمال با من رفت

                                       و در جنوب ترین جنوب با من بود.

             کسی که بی من ماند

                        کسی که با من نیست

                                         کسی......   

                                                       دگر کافی ست.

    دیروز غروبش دلگیر نبود نفهمیدم چرا؟

  از رفتنت بگویم که چون  رفتی همه خوشی هایم را با خود به یغما بردی.

 عنکبوت های تنهایی بر دیواره وجودم تاراندوه تنیدند و سرمای هجرانت وجودم را کرخت

  کرد.

   آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست

                                                 هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

  آری  نام اهورایت ورد زبانم شده بود تا زنگار یادت همواره بر آینه لرزان دلم باقی بماند و

  هیچ گاه مهر دیگری این غبار را نزداید.

    قاصدان عشق جرعه های اشک هایم را در جام مقبول افتادگان فرو ریختند و براین گدای

   همیشگی که شنبه و جمعه و یلدا و محرم نمی شناسد منت نهاد آن یاری گر بی منت.

      آمدی

    آمدی بعد آنکه ریش ریش دلم به سپیدی یاءس گراییده بود و من به خداحافظی

     تنهایی هایم سلام دادم.

   گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم               

                                              چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

اشکی که چکیده دیگه چکیده

پس به چه امیدی

شبو از قصه جدا کن
چکه کن رو باور من
خط بکش رو جای پای
گریه های آخر من

اسمتو ببخش به لبهام
بی تو خالیه نفسهام
قد بکش تو باور من
زیر سایه بون دستام

خواب سبز رازقی باش
عاشق هميشگي باش
خسته ام از تلخی شب
تو طلوع زندگی باش

من پر از حرف سکوتم
خالیم رو به سقوطم
بی تو و آبی عشقت
تشنه ام کویر لوتم

نمیخوام آشفته باشم
آرزوی خفته باشم
تو نـذار آخـر قصه
حرفـمو نگفته باشم